Nie musimy wykonywać oddechów zastępczych.  Z poszkodowanymi możemy „pracować” w kilku wariantach algorytmu prowadzenia resuscytacji krążeniowo-oddechowej. Możemy prowadzić RKO w podejściu uciśnięcia + oddechy, w podstawowym wariancie (30 uciśnięć, 2 wdechy) lub możemy prowadzić RKO tylko z uwzględnieniem samych uciśnięć klatki piersiowej bez oddechów zastępczych. Zastępczą wentylację (oddechy ratunkowe) u poszkodowanego prowadzimy jeżeli jesteśmy przeszkoleni w tym aspekcie oraz jeżeli mamy środki ochrony osobistej, które zapewnią nam bezpieczeństwo podczas tej procedury. W każdym innym przypadku, jeżeli nie wiemy jak prowadzić oddechy zastępcze, nie ćwiczyliśmy lub nie mamy środków, które nas zabezpieczą, np. maski do prowadzenia oddechów, lub po prostu nie chcemy wchodzi w interakcje z poszkodowanym („usta-usta”) – odstępujemy od ich wykonania. Taki sposób prowadzenia resuscytacji nazywamy „Hands only CPR”. W dzisiejszych czasach podejście do prowadzenia RKO bez oddechów zastępczych w udzielaniu pierwszej pomocy obcym osobom na tzw. „ulice” przez świadków zdarzenia jest raczej standardem.

Jeżeli jesteś przeszkolony w prowadzeniu oddechów ratowniczych – połącz uciśnięcia klatki piersiowej z oddechami ratowniczymi. Jeśli nie jesteś przeszkolony lub nie potrafisz wykonać oddechów ratowniczych, prowadź resuscytację tylko i wyłącznie uciskając (szybko i mocno) klatkę piersiową poszkodowanego.

Maska do prowadzenia „sztucznego oddychania” (Pocket Mask, CPR Mask) to naszym zdaniem jedno z lepszych dostępnych zabezpieczeń do prowadzenia zastępczej wentylacji poszkodowanego w pierwszej pomocy. Posiada zawór zwrotny z filtrem, który ochroni nas i zapobiegnie np. przed kontaktem z płynami ustrojowymi poszkodowanego. Wyposażona jest w nadmuchiwany kołnierz uszczelniający, ustnik, filtr antybakteryjny, jednokierunkowy zawór zwrotny i króciec do podawania tlenu. Odpowiednie zastosowanie skutecznie ochroni nas przed zakażeniami oraz dzięki temu że szczelnie przylega do części ustno-nosowej wentylacja będzie łatwiejsza i skuteczniejsza. Użycie maseczki do oddechów wiąże się jednak z wcześniejszym wytrenowaniem jej użycia oraz treningiem resuscytacji uwzględniającym oddechy zastępcze. Praktyczny i pełnowymiarowy kurs pierwszej pomocy na który się wybierzemy powinien uwzględniać takie własnie podejście i ćwiczenia.

Oddechy zastępcze (tzw. „sztuczne oddychanie”) wykonujemy zawsze jeżeli potrafimy i wiemy jak je wykonać, jeżeli ćwiczyliśmy tą procedurę wcześniej, oraz jeżeli mamy środki ochrony osobistej (kontakt z obcą osobą). Jeżeli nie jesteśmy przeszkoleni w prowadzeniu zastępczej wentylacji – skupiamy się tylko i wyłącznie na wysokiej jakości uciśnięciach klatki piersiowej u poszkodowanego. Osoby przeszkolone, które są w stanie wykonać oddechy ratownicze, powinny prowadzić naprzemienne uciśnięcia klatki piersiowej i oddechy ratownicze, co może być dodatkowo korzystne, u dzieci, oraz poszkodowanych, u których doszło do zatrzymania krążenia w wyniku asfiksji (zamartwicy, uduszenia), a także wówczas, gdy przyjazd zespołu ratownictwa medycznego się opóźnia. Oddechy zastępcze wykonujemy jeżeli jest to możliwe, jeżeli poszkodowany ma np. urazy twarzoczaszki, które uniemożliwiają prowadzenie oddechów, odstępujemy od tej procedury. Wentylacja usta-nos jest akceptowalną alternatywą dla wentylacji usta-usta. Można ją rozważyć, jeśli usta poszkodowanego są np. zranione lub nie można ich otworzyć bądź trudno jest uzyskać szczelność przy wentylacji usta-usta. U małych dzieci i niemowląt prowadzimy wentylację zastępczą metodą usta-usta-nos (obejmujemy jednocześnie usta i nos dziecka).

Po 30 uciśnięciach środka klatki piersiowej, ponownie udrożnij drogi oddechowe poszkodowanego odchylając głowę poszkodowanego ku tyłowi (rękoczyn czoło – żuchwa).

Załóż maskę do RKO zgodnie z instrukcją (u osób dorosłych częścią nosową na nos, u niemowlaka – odwrotnie).

Kciukiem i palcem wskazującym ręki spoczywającej na czole DOCIŚNIJ MOCNO CZEŚĆ NOSOWĄ maski do twarzy poszkodowanego.

DOCISKAJĄC MOCNO DOLNĄ CZEŚĆ MASKI utrzymuj jednocześnie uniesienie żuchwy.

Maska musi szczelnie przylegać do twarzy poszkodowanego.

Weź normalny wdech i obejmij ustami ustnik maski, obserwując klatkę piersiową poszkodowanego, wdmuchuj (zwykły regularny wdech) powoli powietrze do maski, poświęci na wdech około 1 sekundy, tak wykonany oddech ratunkowy jest skuteczny, objętość powietrza jaką musisz dostarczyć to tyle powietrza ile masz w policzkach, nie rób długiego wdechu z przepony.

Utrzymując drogi oddechowe drożne (odgięcie głowy czoło – żuchwa), odsuń usta od ustnika maski i obserwuj opadanie klatki piersiowej podczas wydechu, klaka piersiowa powinna opaść, powietrze powinno wydostać się powrotnie przez dolne otwory w pasce do RKO.

Weź kolejny regularny wdech i raz jeszcze wdmuchaj powietrze do maski, tak aby uzyskać dwa skuteczne oddechy ratownicze, nie przerywaj uciśnięć klatki piersiowej na dłużej niż 10 sekund, aby wykonać dwa oddechy, następnie bez zbędnych przerw ułóż ręce we właściwy sposób na środku klatki piersiowej (dolna część mostka poszkodowanego) i wykonaj kolejne 30 uciśnięć.

Kontynuuj uciśnięcia klatki piersiowej wraz z oddechami ratowniczymi w stosunku 30:2.

Po 30 uciśnięciach środka klatki piersiowej, ponownie udrożnij drogi oddechowe poszkodowanego odchylając głowę poszkodowanego ku tyłowi (rękoczyn czoło – żuchwa)

Kciukiem i palcem wskazującym ręki spoczywającej na czole zaciśnij skrzydełka nosa poszkodowanego, utrzymują jednocześnie uniesienie żuchwy, rozchyl usta poszkodowanego.

Weź normalny wdech i obejmij ustami usta poszkodowanego, upewnij się, że obejmujesz usta szczelnie.

Obserwując klatkę piersiową, wdmuchuj (zwykły regularny wdech, objętość powietrza jak w twoich jak w policzkach) powoli powietrze do ust poszkodowanego, poświęci na wdech około 1 sekundy, tak wykonany oddech ratunkowy jest skuteczny.

Utrzymując drogi oddechowe drożne (manewr czoło – żuchwa), odsuń usta od ust poszkodowanego i obserwuj opadanie klatki piersiowej podczas wydechu, klaka piersiowa powinna opaść, powietrze powinno wydostać się powrotnie.

Weź kolejny normalny wdech i raz jeszcze wdmuchaj powietrze do ust poszkodowanego, tak aby uzyskać dwa skuteczne oddechy ratownicze.

Nie przerywaj uciśnięć klatki piersiowej na dłużej niż 10 sekund, aby wykonać dwa oddechy zastępcze, następnie bez zbędnych przerw ułóż ręce we właściwy sposób na mostku poszkodowanego i wykonaj kolejne 30 uciśnięć klatki piersiowej.

Osoby wykonujące RKO powinny dążyć do wykonywania wdechu przez 1 sekundę objętością wystarczającą do uzyskania uniesienie się klatki piersiowej poszkodowanego. Nadmierne szybkie i forsowne wdechy o dużej objętości doprowadzą do rozdęcia żołądka, powrotu treści żołądkowej, hiperwentylacji poszkodowanego, spowodują również wzrost ciśnienia w klatce piersiowej, co utrudni nawrót żylny do serca. Zatem w pierwszej pomocy przyjmujemy zasadę – regularny/normalny wdech przez jedną sekundę, do widocznego uniesienia się klatki piersiowej. Zwyczajowo przyjmuje się, że objętość wdmuchiwanego powietrza (czyli naszego wydechu) powinna wynosić „tyle ile masz w swoich policzkach”. U dorosłych zalecana objętość to 500-600 ml (6-7 ml/kg mc.). Pamiętamy również że maksymalna przerwa w uciskaniu klatki piersiowej celem wykonania dwóch oddechów ratowniczych nie powinna przekraczać łącznie 10 sekund.